Wpisanie „VAT marża” zamiast stawki 23 % stanowi błąd w określeniu prawidłowej stawki podatku VAT oraz błąd w obliczeniu ceny i skutkuje odrzuceniem oferty

Wykonawca S. w kolumnie 4 „stawka podatku VAT w%” w tabeli nr 1, obejmującej „przeprowadzenie konkursu na najlepszy film” i „materiały promocyjne (zgodnie z punktem V.2.1.8) Załącznika nr 2 do SIWZ)” wpisał „VAT marża”.

Odwołujący zakwestionował powyższe, podnosząc m.in., iż wykonawca S. podał nieprawidłową stawkę podatku VAT dla usługi reklamowo-promocyjnej, gdyż stawka podatku VAT dla tej usługi wynosi 23%.

Mając na uwadze powyższe Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że:

Niewątpliwym jest, iż zamawiający wymagał wskazania w tabeli 1 i 2 „Formularza oferty”, w kolumnie 4 „stawki podatku VAT w%”. Wykonawca zobowiązany był więc w tej kolumnie wpisać tylko i wyłącznie stawkę podatku VAT. Tymczasem wykonawca S. w kolumnie tej wpisał „VAT marża”, co oznacza - co zresztą sam przystępujący (wykonawca S.) przyznał na rozprawie - iż w kolumnie tej „wpisał sposób rozliczenia stawki podatku VAT przy stawce 23%”, a nie stawkę podatku VAT, której podania wymagał zamawiający. „VAT marża” nie jest bowiem stawką podatku VAT. Tak więc wykonawca ten nie wskazał wymaganej przez zamawiającego stawki podatku VAT tylko sposób rozliczenia podatku VAT. Błąd w określeniu prawidłowej stawki podatku VAT stanowi więc błąd w obliczeniu ceny i skutkować powinien odrzuceniem oferty tego wykonawcy na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy P.z.p.. Zamawiający nie podał bowiem w treści SIWZ stawki podatku VAT, która powinna być dla poszczególnych usług zastosowana, wykluczając trym samym możliwość poprawienia w tym zakresie oferty w trybie art. 87 ust. 2 pkt 3 ustawy P.z.p.

Niezależnie od powyższego stwierdzić należy, iż przedmiot zamówienia wyceniany przez wykonawców w tabeli nr 1 i 2 „Formularza oferty” stanowi typowy przykład świadczenia złożonego składającego się z dwóch świadczeń opodatkowanych różnymi stawkami podatku VAT. Ocena skutków podatkowych świadczenia złożonego z dwóch świadczeń zależała zatem od ustalenia czy mamy do czynienia z relacją świadczenia głównego i świadczenia pomocniczego, czy też wykonawca realizować będzie w ramach zamówienia kilka odrębnych pod względem ekonomicznym świadczeń. Jeżeli bowiem świadczenia można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy, wówczas świadczenia takie powinny być traktowane, jako dwa niezależnie opodatkowane świadczenia. W tym konkretnym stanie faktycznym analiza opisanego przez zamawiającego przedmiotu zamówienia prowadzi do wniosku, że nie występuje w nim świadczenie główne, któremu można byłoby przypisać status świadczenia dominującego względem świadczeń pomocniczych. Charakter samoistny może mieć zarówno usługa turystyczna, jak i usługa reklamowo-promocyjna. Zatem świadczenia te, w aspekcie ekonomicznym, teoretycznie mogłyby być zlecone samodzielnie i mogłyby zostać zrealizowane niezależnie. Świadczenia te nie są więc świadczeniami tak ściśle powiązanymi, aby ich ewentualne wyodrębnienie, jako niezależnych od siebie czynności, miało charakter sztuczny. Tak więc - jak wykazał to odwołujący - do usługi reklamowo-promocyjnej winna być zastosowana stawka podatku VAT 23%. Dlatego też stwierdzić należy, iż zarzut odwołującego potwierdził się.”.

 

Wyrok z dnia 25 listopada 2014 r., KIO 2294/14

Źródło:  www.uzp.gov.pl