Zamówienie publiczne na dowożenie dzieci i młodzieży do placówek oświatowych na terenie miasta i gminy w orzecznictwie GKO

Najlepsze komentarze czytaj wPrzetargach.pl

Zamówienie publiczne na dowożenie dzieci i młodzieży do placówek oświatowych na terenie miasta i gminy w orzecznictwie GKO

Odnosząc się do orzeczenia przez RKO naruszenia dyscypliny finansów publicznych przez Obwinionego poprzez popełnienie czynu polegającego na udzieleniu w dniu 25 czerwca 2012 r. zamówienia publicznego na dowożenie dzieci i młodzieży do placówek oświatowych na terenie miasta i gminy w roku szkolnym 2012/2013 w trybie zapytania o cenę, pomimo braku ustawowych przesłanek do zastosowania tego trybu, tj. czynu wyczerpującego znamiona art. 17 ust. 1b pkt 2 ustawy. GKO uznała, iż zastosowano właściwy tryb do udzielenia przedmiotowego zamówienia publicznego.

Skład Orzekający GKO wskazuje, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 października 2013 r. Sygn. akt V SA/Wa 1371/ uznał, że „Sam wymóg posiadania zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych specjalnych nie oznacza automatycznie, że usługa objęta zapytaniem o cenę nie ma charakteru usługi powszechnie dostępnej o ustalonych kryteriach jakościowych. Przepisy ustawy Prawo zamówień publicznych nie zawierają legalnej definicji tego pojęcia. W piśmiennictwie przyjmuje się, że ustawodawca zakłada więc zastosowanie tego trybu do najprostszych dostaw i usług, które oferowane są powszechnie w ustalonym standardzie jakościowym. Powszechność dostępu do dostaw i usług należy odnosić do rynku danego typu odpowiednio produktów i usług, a więc możliwość realizacji zamówienia przez podmioty działające w danej branży. Ustalone standardy jakościowe zaś wskazują na powtarzalny i typowy charakter rzeczy będących przedmiotem dostaw i świadczeń będących przedmiotem usług. Cechą różnicującą w tym przypadku jest cena i na niej swój wybór opiera zamawiający. Konieczność posiadania koncesji nie wyklucza automatycznie, iż jest to usługa powszechnie dostępna”. W uzasadnieniu tym WSA wskazuje ponadto, że przez „przesłankę „powszechności”, o której stanowi art. 70 P.z.p. należałoby rozumieć jako możliwość realizacji typowych w danej branży zamówień, przez większość podmiotów tej branży. Z kolei „ustalone standardy jakościowe” - jako wyroby odpowiadające przeciętnym wymaganiom - przeciętne typy, wzorce, rodzaje (gatunki), wynikające z przyjętych dla tych produktów norm określonych przepisami prawa, jak i wymaganiom przyjętym jako normy w powszechnym odbiorze konsumenckim. Istotną cechą produktów lub usług zamawianych w trybie zapytania o cenę powinna być więc ich typowość, gwarantująca zamawiającemu porównanie cen takiego samego rodzaju produktów czy usług oferowanych przez różnych dostawców lub wykonawców, poprzez podanie nazwy produktu lub usługi i określenie podstawowych ich parametrów czy zakresu. W konsekwencji, tryb zapytania o cenę może być stosowany tylko w odniesieniu do takich dostaw lub usług, które de facto są oferowane wszystkim, ewentualnie zainteresowanym ich zakupem. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że zapytanie o cenę jest powszechnie dostępną metodą dochodzenia do udzielenia zamówienia publicznego w przypadku zamówień o mniejszej wartości, typowych i najprostszych, a zamawiane rzeczy lub usługi powinny być w pełni porównywalne, bowiem jedynym różnicującym je czynnikiem jest cena. Zdaniem Sądu właśnie z taką sytuacją mamy do czynienia w przypadku przewozu dzieci do szkół na terenie Gminy. Jedynym czynnikiem różnicującym jest cena usługi, zaś usługa może być świadczona przez wszystkie podmioty posiadające koncesję na wykonywanie takich przewozów. Standard jakościowy nie był zróżnicowany. Sam zaś przebieg wyłonienia wykonawcy wskazuje, że były podstawy do zastosowania tego trybu”.

GKO podzielając argumentację zawartą w powyższym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uwzględniła w tym zakresie zarzut zawarty w odwołaniu Obwinionego i uchyliła zaskarżone orzeczenie w tej części, uznając, iż nie doszło do naruszenia dyscypliny finansów publicznych polegającego na popełnieniu przez Obwinionego czynu, określonego w art. 17 ust. 4 ustawy.

Orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej z dnia 22 lutego 2016 r., BDF1.4800.132.2015

Opracowanie: Zespół wPrzetargach