Zamawiający jest uprawniony do własnej oceny, czy przesłanki dotyczące unieważnienia postępowania zaistniały dla poszczególnych części zamówienia bez względu na pozostałe części

Zamawiający jest uprawniony do własnej oceny, czy przesłanki dotyczące unieważnienia postępowania zaistniały dla poszczególnych części zamówienia bez względu na pozostałe części

Podczas otwarcia ofert zamawiający podał kwoty, jakie zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia i odnotował to w protokole:

1) 2 774 867,99 zł;

2) 3 184 822,27 zł;

3) 149 044,73 zł.

Ponadto podczas otwarcia ofert zamawiający podał kwotę, jaką zamierza przeznaczyć na sfinansowanie całości zamówienia, chociaż nie zostało to odnotowane w protokole.

Odwołujący złożył ofertę na pakiet 2 z ceną 3 338 519,88 zł, która była większa od kwoty podanej przez zamawiającego podczas otwarcia ofert o 153 697,61 zł. W związku z tym przekroczeniem zamawiający unieważnił postępowanie w pakiecie nr 2 na podstawie art. 93 ust. 1 pkt 4 Pzp. W zaistniałej sytuacji odwołujący zarzucił zamawiającemu, że nie wziął on pod uwagę, że uzyskał oszczędności na pakiecie nr 1, gdyż cena najkorzystniejszej oferty w pakiecie 1 jest niższa od kwoty przeznaczonej na sfinansowanie zamówienia w pakiecie 1 o 302.078,44 zł. Kwota ta, zdaniem odwołującego, pozostała w dyspozycji Zamawiającego.

W zaistniałej sytuacji Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że „zamawiający bez względu na wartości globalne i poszczególnych części zamówienia może podchodzić indywidualnie do każdej z części zamówienia. Wynika to z treści art. 93 ust. 2 Pzp, który brzmi „Jeżeli zamawiający dopuścił możliwość składania ofert częściowych, do unieważnienia w części postępowania o udzielenie zamówienia przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio”. W związku z taką treścią przepisu art. 93 ust. 2 Pzp zamawiający jest uprawniony do własnej oceny, czy przesłanki dotyczące unieważnienia postępowania zaistniały dla poszczególnych części zamówienia bez względu na pozostałe części. Przepis art. 93 ust. 3 Pzp nie uzależnia zastosowania go od jakichkolwiek warunków.

Ponadto Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że przepis art. 93 ust. 1 pkt 4 Pzp „nie nakazuje zamawiającemu dokonywać prób zwiększenia kwoty, którą mógłby przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia. Wprost przeciwnie koniec tego przepisu w słowach „chyba że zamawiający może zwiększyć tę kwotę do ceny najkorzystniejszej oferty”, mówi o wyjątku, którego nie można interpretować rozszerzająco, aż do ustanawiania reguły, że w każdym przypadku zamawiający powinien podejmować próbę zwiększenia kwoty, którą zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia. To w gestii samego zamawiającego musi pozostawać decyzja czy podejmować próbę zwiększenia kwoty, którą zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia, czy od razu unieważniać postępowanie o udzielenie zamówienia.

Nie można bezwzględnie wymagać od zamawiającego, aby za każdym razem przed unieważnieniem postępowania na podstawie art. 93 ust. 1 pkt 4 Pzp podejmował, czasami długotrwałe, starania zwiększenia omawianej kwoty. To zamawiający ma najlepsze rozeznanie czy podejmować próbę zwiększenia kwoty czy od razu korzystać z przytaczanego przepisu art. 93 ust. 1 pkt 4 P.z.p.”. Krajowa Izba Odwoławcza zwróciła uwagę, że podobne stanowisko zostało wyrażone w wyroku z 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt XIX Ga 131/08, w którym Sąd stwierdził, że „To zamawiający dokonuje oceny, jaką kwotę może przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia, a kontrola gospodarowania środkami finansowymi przez zamawiającego nie należy do kompetencji uczestników postępowania”.

Krajowa Izba Odwoławcza w wyroku z dnia 11 grudnia 2014 r., KIO 2501/14

Teksty i sygnatury orzeczeń Krajowej Izby Odwoławczej pochodzą z bazy orzeczeń Krajowej Izby Odwoławczej dostępnej na stronie internetowej Urzędu Zamówień Publicznych