Jeżeli zaniechanie wezwania wykonawcy na podstawie art. 26 ust. 3 Pzp nie ma wpływu na wynik postępowania, nie ma naruszenia dyscypliny finansów publicznych
Jeżeli zaniechanie wezwania wykonawcy na podstawie art. 26 ust. 3 Pzp nie ma wpływu na wynik postępowania, nie ma naruszenia dyscypliny finansów publicznych
Analiza przesłanek statuujących odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych określonych w art. 17 ust. 1c ustawy, należy rozpocząć od sformułowania, iż odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych ponoszą sprawcy, którzy naruszyli przepisy o zamówieniach publicznych w taki sposób, że miało ono wpływ na wynik postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Wynika z powyższego, że w pierwszej kolejności zadaniem komisji orzekającej jest ustalenie naruszenia przepisów o zamówieniach publicznych. Komisja Orzekająca I instancji ponad wszelką wątpliwość ustaliła, że Obwiniona dopuściła się naruszenia tych przepisów. Jest przy tym bezsporne (przyznaje to również Obwiniona), że doszło do naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, poprzez niewezwanie wykonawcy do uzupełnienia dokumentów.
Natomiast wątpliwości budzi to, czy Obwiniona naruszyła także art. 24 ust. 2 pkt 4 ustawy - Prawo zamówień publicznych [aktualnie art. 24 ust. 1 pkt 12 - przyp. red.], poprzez niewykluczenie wykonawcy, który nie przedłożył wymaganych dokumentów, a następnie nie został wezwany do ich uzupełnienia.
Komisja Orzekająca I instancji uznała, iż pomimo niewezwania wykonawcy do uzupełnienia dokumentów obowiązkiem Obwinionej było jego wykluczenie.
Powyższego zapatrywania GKO nie podziela.
Prawidłowo Obwiniona wywodzi, że wykluczenie wykonawcy (z powodu nie przedłożenia wszystkich wymaganych dokumentów) bez jego uprzedniego wezwania do uzupełnienia tych dokumentów stanowi naruszenie art. 26 ust. 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych.
Przepis ten nakazuje zamawiającemu wezwać wykonawców, którzy w określonym terminie nie złożyli wymaganych przez zamawiającego oświadczeń lub dokumentów do ich złożenia w wyznaczonym terminie. Przepis ten jest w swojej treści jasny i zawiera bezwarunkową normę adresowaną do zamawiającego. Naruszenie tej normy przez Obwinioną powinno być przedmiotem oceny Komisji Orzekającej I instancji przez pryzmat przesłanek określonych w art. 17 ust. 1c ustawy, warunkujących przypisanie jej odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Komisja, wykonując ten obowiązek uznała, że konsekwencją naruszenia art. 26 ust. 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, jest udzielenie zamówienia publicznego wykonawcy, który podlegał wykluczeniu, a tym samym naruszenie to miało wpływ na wynik postępowania (zamówienia bowiem udzielono wykonawcy, który nie przedłożył wszystkich wymaganych przez zamawiającego dokumentów).
Tymczasem - aczkolwiek scenariusz przyjęty przez Komisję Orzekającą I instancji nie jest całkowicie wykluczony - opisane naruszenie art. 26 ust. 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, w realiach ustalonego stanu faktycznego jedynie mogło mieć wpływ na wynik postępowania. Naruszenie to, miałoby wpływ na wynik postępowania tylko wtedy, gdyby wykonawca nie posiadał dokumentów potwierdzających spełnianie przez niego warunków udziału w postępowaniu lub gdyby wykonawca nie przedłożył ich na wezwanie zamawiającego w wyznaczonym terminie.
Natomiast w sytuacji, gdyby wykonawca te dokumenty posiadał i przedłożyłby je w wyznaczonym terminie, to nie byłoby podstaw do jego wykluczenia. Tym samym udzielenie mu zamówienia byłoby w pełni zgodne z prawem. Przeprowadzony wywód prowadzi więc do konkluzji, że naruszenie art. 26 ust. 3 ustawy - Prawo zamówień publicznych, w ustalonym stanie faktycznym mogło mieć wpływ na wynik postępowania.
Ustalenie to jest niewystarczające - w świetle wymogów określonych w art. 17 ust. 1c ustawy - do przypisania Obwinionej odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Przytoczony przepis ustawy wymaga bowiem jednoznacznego stwierdzenia, że naruszenie przepisów ustawy - Prawo zamówień publicznych, miało wpływ na wynik postępowania.
Ustalony stan faktyczny - jak to wyżej wykazano - nie uprawnia do dokonania takiego stwierdzenia.
Tym samym należało dojść do wniosku, iż w zarzucanym i przypisanym Obwinionej czynie brak jest znamion naruszenia dyscypliny finansów publicznych.
Główna Komisja Orzekająca w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych w orzeczeniu z dnia 12 grudnia 2013 r. BDF1/4900/72/76/13/RWPD-70480