Narzucenie osiągnięcia poziomu przygotowania do ponownego recyklingu odpadów

Dla oceny możliwości świadczenia zgodnego z wymaganiami ustawy nie jest wystarczające wyłącznie odniesienie się do masy odpadów zmieszanych. Należy również podkreślić znaczenie, jakie ma fakt złożenia oferty przez odwołującego w cenie zbliżonej do oferty najtańszej, co również prowadzić może do wniosku, że wykonawca był wstanie skalkulować ewentualne ryzyka i koszty realizacji świadczenia tak aby podołać obowiązkom określonym w dokumentacji postępowania. Wartym odnotowania jest również fakt, że obecny poziom cen usługi w stosunku do okresu świadczenia w roku 2025 r. nie odbiega znacząco.

Zamawiający przedstawił ofertę Z. (…), w której wyceniono świadczenie na kwotę 1 192 978,93 zł, a więc niecałe 4 000 złotych mniej niż w obecnym postępowaniu (oferta najkorzystniejsza) oraz niecałe 7 000 złotych mniej niż w ofercie odwołującego (w skali całego okresu 12 miesięcy świadczenia). Należy zatem zastanowić się, czy zwalnianie wykonawców (do czego dąży odwołujący) z odpowiedzialności za brak osiągnięcia poziomów narzucanych przez ustawodawcę jest kierunkiem właściwym z punktu widzenia możliwości osiągnięcia celu ustawowego. Z powołanego przez odwołującego uzasadnienia wyroku Sądu Zamówień Publicznych z dnia 15 października 2025 r., XXIII Zs 101/25 taki wniosek nie płynie. Przeciwnie Sąd wskazuje, że nie ma przeszkód, aby nałożyć na wykonawcę obowiązek na tym samym poziomie co obowiązuje gminę zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, a nawet na wyższym - o ile takie świadczenie jest możliwe do zrealizowania przez wykonawcę.

Ocena natomiast skutków, jakie dla wykonawcy mogą mieć przekroczenia norm narzuconych przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, należy oceniać wyłącznie w kategorii odpowiedzialności kontraktowej, której podstawą są zasady ogólne, w tym zasada winy. Odwołujący przyznał, że realizując umowę w 2024 r. nie był obciążony karami umownymi (przy analogicznych zapisach). Stąd Izba uznała, że przedstawiona wykładnia zapisów umowy, w części w jakiej dotyczy par. 13 ust. 3 umowy i sposobu obliczenia kary za nieosiągnięcie poziomów była nieprawidłowa. Wykonawca wskazywał bowiem, że do wyliczenia kary brane miałyby być wyłącznie poziomy przygotowania do ponownego użycia i recyklingu uzyskane z masy odpadów odebranych przez wykonawcę, co odbiega od zasad liczenia opisanych w rozporządzeniu, do którego odwołuje się zamawiający.

W ocenie Krajowej Izby Odwoławczej zapisy umowy nie modyfikują sposobu, jaki dotyczy nałożenia kary finansowej na zamawiającego, co uwzględnia pełną analizę poziomów odzysku, na co wpływ mają również pozostałe elementy gospodarki odpadami komunalnymi, które zgodnie z oświadczeniami również odwołującego pozwalają podnieść wskaźniki (np. system kaucyjny).

Wyrok z dnia 9 grudnia 2025 r., KIO 4641/25