Żądanie informacji o wynagrodzeniu pracowników wymienionych z imienia i nazwiska

Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. h ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej: „u.d.i.p.”) udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym ciężarach publicznych. Także art. 33 ust. 1 ustawy o finansach publicznych określa zasadę jawności gospodarowania środkami publicznymi, wskazując, iż wydatkowanie środków publicznych jest jawne. Zatem nie ulega wątpliwości, że informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest informacją publiczną. Zatem informacją publiczną jest także informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenia konkretnej grupy pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, a także składników takiego wynagrodzenia. Taki pogląd jest dominujący w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki z z dnia 14 lutego 2020 r., I OSK 578/19; z dnia 10 grudnia 2019 r., I OSK 240/19; z dnia 26 czerwca 2019 r., I OSK 3451/18, dostępne w CBOSA). Pogląd przeciwny, że żądanie informacji o wynagrodzeniu pracowników wymienionych z imienia i nazwiska, nie jest żądaniem informacji publicznej, jest podzielany w orzecznictwie sądów administracyjnych niezwykle rzadko. Jak wyjaśniono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 września 2025 r., III OSK 770/25, dostępny w CBOSA, sposób sformułowania wniosku przez żądanie udostępnienia informacji o wynagrodzeniu konkretnego pracownika nie powoduje, że wniosek ten przestaje być wnioskiem o informację o sposobie wydatkowania środków publicznych. Zatem nadal jest wnioskiem o informację o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i zasadach funkcjonowania tych podmiotów, majątku publicznym i ciężarach publicznych w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 3 i pkt 5 lit. h u.d.i.p. W związku z tym, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, każde wydatkowanie środków publicznych jest sprawą publiczną, bez względu na cel, jaki jest realizowany.

Ochrona prywatności pracowników w zakresie wypłacanego im ze środków publicznych wynagrodzenia powinna być realizowana nie na etapie kwalifikacji prawnej żądanych informacji, lecz przez ewentualne ograniczenie dostępu do tych informacji publicznych na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Podobnie w wyroku z dnia 30 czerwca 2026 r., III OSK 109/26, dostępny w CBOSA, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że celem prawa do informacji jest zapewnienie jawności życia publicznego, przejrzystości działań organów państwa i innych instytucji wykonujących zadania publiczne, a w konsekwencji możliwości wpływania obywateli na postępowanie władz publicznych i funkcjonowanie struktur publicznych. Informacja o wydatkach podmiotu, który wykonuje zadania publiczne lub dysponuje środkami publicznymi - na nagrody (premie, dodatki) dla pracowników jest zatem informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. 

Jednocześnie podkreślenia wymaga, że w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej można żądać nie tylko informacji o ogólnej kwocie środków przeznaczonych na wynagrodzenia (w tym na nagrody), ale także informacji o tym, jakie kwoty z tych środków zostały przyznane konkretnej grupie pracowników zatrudnionych na określonym stanowisku, czy też pojedynczemu pracownikowi, jeśli jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu zobowiązanego. Przy czym bez znaczenia dla uznania takich informacji za informację publiczną jest to, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym, związanym jedynie z obsługą podmiotu zobowiązanego, czy te osoby pełniącej funkcję publiczną bądź mającą związek z pełnieniem tej funkcji. Okoliczność ta ma natomiast znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. i to dopiero na tym etapie postępowania podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej musi ustalić, czy informacje publiczne objęte wnioskiem mogą być udostępnione zgodnie z prawem, biorąc pod uwagę na przykład prawo do prywatności. W takim przypadku informacje te nie tracą jednak z tego powodu charakteru informacji publicznej, tylko ich udostępnienie podlega wtedy ograniczeniom wynikającym z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Tym niemniej, ewentualna odmowa udostępnienia żądanych danych, z uwagi na prywatność osoby fizycznej, a więc z powołaniem się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p., powinna znaleźć odzwierciedlenie w wydaniu przez organ decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p.

Zatem żądane informacje dotyczące wynagrodzeń i nagrody, wypłaconych osobom nie pełniącym funkcje publiczne stanowią informację publiczną, czego co do zasady nie kwestionuje także organ. Skoro jednak - w ocenie organu - udzielenie żądane informacji naruszyłoby prywatność osób fizycznych w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., to należało wydać w tym zakresie decyzję administracyjną. Jak bowiem wskazano wyżej ustawa o dostępie do informacji publicznej ściśle określa formy załatwienia sprawy w przedmiocie udzielenia informacji na wniosek zainteresowanego podmiotu. W związku z tym bezczynność organu na gruncie przepisów u.d.i.p. ma miejsce wtedy, gdy organ nie załatwia wniosku stosownie do przepisów u.d.i.p., a zatem między innymi wtedy, gdy organ nie udziela informacji publicznej, a jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia. W tej sytuacji okoliczność, że organ przedstawił skarżącej swoje stanowisko co do ochrony prywatności w terminie do załatwienia wniosku nie oznacza, że nie pozostaje on w bezczynności. Skoro bowiem nie wydał w tym zakresie decyzji, o której mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., to zarzut bezczynności jest uzasadniony.

Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 28 lipca 2026 r., II SAB/Ol 145/26