Wadium wniesione w formie gwarancji i poręczeń, o których mowa w art. 97 ust. 7 pkt 2-4 Pzp2019 musi mieć taką samą płynność jak wadium wniesione w pieniądzu, co oznacza, że dochodzenie roszczenia z tytułu zapłaty wadium wniesionego w formie tych gwarancji i poręczeń nie może być utrudnione (zob. wyroki z dnia 17 czerwca 2008 r., KIO/UZP 537/08 i z dnia 23 stycznia 2009 r., KIO/UZP 62/09).

WARTO WIEDZIEĆ O TYM, ŻE …

W ocenie Odwołującego żądanie świadectwa bezpieczeństwa przemysłowego od każdego z wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia nie ma żadnego uzasadnienia, utrudnia uczciwą konkurencję, nie jest proporcjonalne do przedmiotu zamówienia i uniemożliwia wykonawcom wspólne ubieganie się o udzielenie zamówienia. Istotą wspólnego ubiegania się o udzielenie zamówienia jest to, że samodzielnie dany wykonawca nie spełnia warunków udziału w postępowaniu, natomiast wspólnie dwóch lub więcej wykonawców te warunki już spełnia.

Za chybioną uznano argumentację obu odwołujących, że przy obliczaniu wysokości zdolności kredytowej nie powinny być uwzględniane informacje dotyczące posiadanych limitów wierzytelności, linii gwarancyjnych, czy linii akredytyw. Wzięto pod uwagę, że wbrew stanowisku obu odwołujących są to produkty kredytowe. 

Podobnie ma się rzecz co do drugiego zarzutu odwołania to jest braku upoważnienia pracownika banku do wystawienia opinii bankowej co do posiadanych środków finansowych, a co stanowi oświadczenie wiedzy, a nie oświadczenie woli. 

Zgodnie z art. 16 pkt 1 ustawy Pzp zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców.

Zgodnie natomiast z art. 99 ust. 4 ustawy Pzp przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję (…).

Co do zasady naruszeniem zasady uczciwej konkurencji będzie taki opis przedmiotu zamówienia, który będzie utrudniał ubieganie się o udzielenie zamówienia wykonawcy. 

Przedmiot zamówienia opisuje się w sposób jednoznaczny i wyczerpujący, za pomocą dostatecznie dokładnych i zrozumiałych określeń, uwzględniając wymagania i okoliczności mogące mieć wpływ na sporządzenie oferty (art. 99 ust. 1 ustawy Pzp). 

„(…) zasada wyrażona w przepisie art. 7 Pzp2004 (aktualnie art. 16 pkt 1 ustawy Pzp) nie może być interpretowana w taki sposób, że wymaga dopuszczenia wszystkich zainteresowanych zamówieniem a wybór produktu, który należy zaoferować w ramach danego zamówienia, pozostawiony jest wykonawcom” (tak w wyroku z 22.03.2012 r., KIO 471/12). 

Przepraszamy, ale ten artykuł jest już niedostępny
 

Przepisy rozporządzenia w sprawie rodzajów dokumentów, jakich może żądać zamawiający od wykonawcy - w skrócie „rozporządzenie”, nie określa formy, w jakiej może być wystawiania informacja banku, czy ma to być potwierdzenie stanu salda, czy informacja zawierająca oświadczenie wiedzy banków, co do wysokości dostępnych środków na konkretnym rachunku bankowym.

Prezes Urzędu Zamówień Publicznych (dalej „Prezes UZP”) przeprowadził kontrolę uprzednią ww. postępowania (znak KU/8/19/DKZP), stwierdzając w Informacji o wyniku kontroli doraźnej, iż zamawiający naruszył art. 87 ust. 2 pkt 3 oraz art. 89 ust.

Wezwanie do uzupełnienia dokumentów na podstawie art. 128 ust. 1 ustawy Pzp jest wezwaniem jednokrotnym. Niemniej jednak jednokrotność wezwania nie może dotyczyć sytuacji, w których wykonawca nie mógł przesłać zamawiającego dokumentów z przyczyn leżących po stronie zamawiającego. To zamawiający, jako gospodarz postępowania, jest obowiązany zapewnić, by postępowanie odbywało się bez przeszkód, a udostępnione wykonawcom urządzenia techniczne miały odpowiednie parametry i umożliwiały wykonawcom swobodny przepływ korespondencji.

Krajowa Izba Odwoławcza nie zgodziła się z zamawiającym, że dokument pod nazwa „historia konta” nie może stanowić co do zasady informacji banku potwierdzającej wysokość posiadanych środków.

W wyroku z dnia 27 lutego 2013 r., I ACa 99/13, Sąd Apelacyjny we Wrocławiu uznał, że rozważając zasadność żądania miarkowania kary umownej należy mieć na uwadze, że art. 484 § 2 k.c. statuuje wyjątek od zasady pacta sunt servanda i od regulacji określonej w przepisach art. 353[1] k.c., art. 354 § 1 k.c. oraz od sformułowanej w art. 484 § 1 k.c. zasady, że w razie wyrządzenia wierzycielowi szkody przysługuje mu kara umowna w zastrzeżonej wysokości, bez względu na wysokość tej szkody. Nie może być więc interpretowany rozszerzająco.