Wójt Gminy jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Nie ma również sporu, że żądane przez Skarżącego informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie.
Istota skargi kasacyjnej sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji, jest kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji publicznej. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu, żądanie przez skarżącego udostępnienia nagrania z interwencji, której był uczestnikiem, w związku z zapowiedzią wytoczenia przeciwko niemu powództwa, wskazuje że celem wniosku nie jest realizacja społecznej kontroli nad działalnością Policji, a interes prywatny strony.
Odwołujący podniósł, że wykonawca na wezwanie Zamawiającego w celu potwierdzenia spełniania warunku udziału w postępowaniu złożył polisę OC, z której wynika, że umowa ubezpieczenia została zawarta w dniu 29 stycznia 2025 r., okres ubezpieczenia wyznaczono od dnia 30 stycznia 2025 r. do dnia 29 stycznia 2026 r., a termin płatności pierwszej raty składki ubezpieczeniowej został wyznaczony na dzień 13 lutego 2025 r. Zgodnie natomiast z art.
Na podstawie art. 455 ust.
Zgodnie z art. 16 pkt 1 ustawy Pzp zamawiający przygotowuje i przeprowadza postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób zapewniający zachowanie uczciwej konkurencji oraz równe traktowanie wykonawców.
Skarżący zwrócił się do Starosty (dalej jako: „organ”) z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie:
Termin, który zamawiający może wyznaczyć na złożenie, poprawienie lub uzupełnienie w trybie art. 128 ust. 1 ustawy Pzp nie został przez ustawodawcę określony. Termin ten powinien być jednak realny i umożliwić wykonawcom złożenie, poprawienie lub uzupełnienie wymaganych w postępowaniu oświadczeń lub dokumentów (zob. także art. 8 ust. 4 ustawy Pzp).
Zamawiający odrzucił ofertę Odwołującego na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 14 ustawy Pzp, ponieważ Odwołujący wniósł wadium w formie gwarancji ubezpieczeniowej, w której gwarant wskazał okoliczności skutkujące wypłatą kwoty gwarantowanej poprzez przywołanie przepisu art. 98 ust. 5 ustawy Pzp, podczas gdy zostały one określone w art. 98 ust. 6 ustawy Pzp.
Jak trafnie podkreślono w wyroku z dnia 7 lutego 2024 r., KIO 146/24 dopuszczalna na gruncie ustawy Pzp jest sytuacja, w której wyjaśnienia rażąco niskiej ceny zawierają omyłki. Wskazać należy, że często takie omyłki występują w samych ofertach, a jednak ustawa Pzp wprowadza możliwość ich poprawiania np. w sytuacji, gdy nie powodują istotnych zmian w treści oferty (art. 223 ust. 2 pkt 3 ustawy Pzp). Złożenie wyjaśnień ceny jest jednak tym trudniejsze, że często jest ograniczone krótkimi terminami narzucanymi przez zamawiających. Ryzyko popełnienia błędu jest więc realne.
24 września br. odbyła się „OGÓLNOPOLSKA KONFERENCJA PZP 2026 PO ZMIANACH
Nowe obowiązki, największe ryzyka i praktyczne rozwiązania” w formule online.
Organizatorem Konferencji była ogólnopolska firma szkoleniowo-doradcza www.szkoleniaekspert.pl
Konferencja odniosła olbrzymi sukces. W konferencji wzięło udział 4 045 osób.
W konferencji, która odbyła się 3 marca 2026 r. wzięło udział 3 400 osób.
To było prawdziwe świętowanie zamówień publicznych.
Zamawiający przed udzieleniem zamówienia uznał, że umowa musi zostać zmieniona i uszczegółowiona o ważne postanowienia, których nie zawierał projekt umowy, będący załącznikiem do SWZ. Projekt umowy nie zawierał wskazania łącznej maksymalnej wysokość kar umownych, których mogą dochodzić strony, oraz określonych w art. 439 ust. 2 ustawy Pzp zasad wprowadzania zmian wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy w przypadku zmiany ceny materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia.
W uchwale z dnia 26 kwietnia 2022 r., KIO/KU 15/22, Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że nie zachodziły podstawy do przypisania zamawiającemu naruszenia art 124 ust. 1 ustawy Pzp w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23 grudnia 2020 r.
Kara umowna to narzędzie, które ma zabezpieczać interesy zamawiającego, pełni ona różne funkcje, w tym prewencyjno-represyjną, której celem jest dyscyplinowanie wykonawcy do należytego wykonania umowy o udzielenie zamówienia publicznego.
Jednocześnie kara umowna pełni funkcję kompensacyjną - kara umowna stanowi surogat odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania.
Zgodnie z art. 226 ust. 1 pkt 5 ustawy Pzp zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli jej treść jest niezgodna z warunkami zamówienia.
Warunki zamówienia to warunki, które dotyczą zamówienia lub postępowania o udzielenie zamówienia, wynikające w szczególności z opisu przedmiotu zamówienia, wymagań związanych z realizacją zamówienia, kryteriów oceny ofert, wymagań proceduralnych lub projektowanych postanowień umowy w sprawie zamówienia publicznego (art. 7 pkt 29 ustawy Pzp).
Z dokumentów zamówienia bezspornie wynikało, iż ustalenie i określenie właściwej stawki podatku VAT spoczywało na wykonawcach składających ofertę, a ponadto to na zamawiającym ciążył obowiązek weryfikacji czy w złożonych ofertach zastosowane stawki podatku VAT, są prawidłowe. Zamawiający tych obowiązków zaniechał, czym naruszył wymienione wyżej przepisy ustawy Pzp, ale też zasady wyrażone w art. 16 ustawy Pzp tj. równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji.
W związku z wątpliwościami dotyczącymi oferty wykonawcy w zakresie części zamówienia powierzonej podwykonawcy, zamawiający wezwała wykonawcę do wyjaśnienia treści oferty w zakresie zakresu rzeczowego prac powierzonego podwykonawcy.