Zamawiający unieważnił postępowanie na część II zamówienia na podstawie art. 93 ust. 1 pkt 4 ustawy Pzp wskazując w uzasadnieniu, że „W postępowaniu w zakresie części II wpłynęła jedna oferta, której cena przewyższa kwotę jaką Zamawiający zamierza przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia.  Kwota, którą Zamawiający zamierzał przeznaczyć na sfinansowanie zamówienia podana bezpośrednio przed otwarciem ofert to 1 968 000 zł, natomiast cena jedynej złożonej oferty w tej części postępowania to 2 639 229,45 zł.”.

Odwołujący zarzucał naruszenie art. 93 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp, zgodnie z którym Zamawiający unieważnia postępowanie o udzielenie zamówienia, jeżeli wystąpiła istotna zmiana okoliczności powodująca, że prowadzenie postępowania lub wykonanie zamówienia nie leży w interesie publicznym, czego nie można było wcześniej przewidzieć. Izba zgodziła się z Zamawiającym, że zmiana, która nastąpiła, związana z zewnętrznym źródłem finansowania, była istotna i nieprzewidziana (zmiana regulaminu konkursu znacznie skracająca termin realizacji zadania kwalifikującego się do dofinansowania).

W wyroku z dnia 28 listopada 2017 r., KIO 2343/17, KIO 2344/17, Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że samodzielne uzupełnianie dokumentów, o których mowa w art. 25 ust. 1 Pzp, niepoprzedzone wezwaniem przez Zamawiającego w trybie art. 26 ust. 3 Pzp przez wykonawców, jest niedopuszczalne i nie może rodzić żadnych skutków, sprzeciwia się temu bowiem zarówno literalne brzmienie przepisu art. 26 ust. 3 Pzp, jak i zasada równego traktowania wykonawców wskazana art. 7 ust. 1 Pzp.

Jeżeli wartość zamówienia na usługi społeczne jest mniejsza niż kwoty określone w art. 138g ust. 1 ustawy Pzp, zamawiający może udzielić zamówienia stosując przepisy art. 138o ust. 2-4 ustawy Pzp.

Usługi społeczne zastąpiły podział usług na usługi priorytetowe i niepriorytetowe.

Problematyka udzielania zamówień publicznych na usługi społeczne i inne szczególne usługi została uregulowana w dziale III w rozdziale 6 (art. 138g - 138t ustawy Pzp), z tym, że przepisów rozdziału 6 ustawy Pzp nie stosuje się do zamówień w dziedzinach obronności i bezpieczeństwa.

Zgodnie z art. 147 ust. 1 i 2 ustawy Pzp, zamawiający może żądać od wykonawcy zabezpieczenia należytego wykonania umowy, które służy pokryciu roszczeń z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. Jednakże, ustawodawca nie określił jakich konkretnie roszczeń w ramach roszczeń z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy może dochodzić zamawiający od wykonawcy, w tym przede wszystkim nie zawęził ich zakresu.

Na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 4 Pzp zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli zawiera rażąco niską cenę lub koszt w stosunku do przedmiotu zamówienia. Przepis art. 89 ust. 1 pkt 4 Pzp obejmuje również sytuację określoną w art. 90 ust. 3 Pzp, gdy wykonawca nie udzielił wyjaśnień lub jeżeli dokonana ocena wyjaśnień wraz ze złożonymi dowodami potwierdza, że oferta zawiera rażąco niską cenę lub koszt w stosunku do przedmiotu zamówienia.

Po wejściu w życie nowego brzmienia art. 8 ust. 3 ustawyPzp zastrzeżenie przez wykonawcę określonych informacji jako tajemnicy przedsiębiorstwa powoduje każdorazowo obowiązek dokonania przez zamawiającego oceny zasadności takiego zastrzeżenia w oparciu o przepisy ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.

Wykluczenie z postępowania na podstawie art. 24 ust. 5 pkt 4 ustawy Pzp dotyczy również znaczącego niedociągnięcia w spełnieniu istotnego wymogu w ramach wcześniejszej umowy w sprawie zamówienia publicznego

W wyroku z dnia 12 października 2017 r., KIO 1992/17, Krajowa Izba Odwolawcza uznała, że sam fakt nałożenia na wykonawcę kar umownych, nie może być podstawą uznania, że wykonawca w sposób zawiniony poważnie naruszył obowiązki zawodowe lub nie wykonał albo nienależycie wykonał w istotnym stopniu wcześniejszą umowę.

Kara umowna stanowi z góry ryczałtowo określony surogat odszkodowania należnego wierzycielowi od dłużnika z tytułu odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, pełni więc przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Na gruncie Pzp kara umowna ma stanowić zaporę dla dokonywania naruszeń, a skuteczną barierą będzie wtedy, kiedy jej dolegliwość będzie miała znaczenie, w sensie finansowym, dla wykonawcy. Dokonując oceny wysokości kary umownej sąd może brać również pod rozwagę zakres i czas trwania naruszenia przez dłużnika zobowiazań umownych ora wagę tych naruszen.

Krajowa Izba Odwoławcza nie dopuściła do udziału w postępowaniu odwoławczym wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia: (zwanych dalej: „zgłaszającym przystąpienie”), który zgłosili swoje przystąpienie do udziału w postępowaniu odwoławczym po stronie zamawiającego. 

Jawność postępowania o udzielenie zamówienia, określona w art. 8 ust. 1 ustawy Pzp, jest jedną z fundamentalnych zasad obowiązujących w systemie zamówień publicznych, służącą m.in. realizacji innych naczelnych zasad, takich jak zasada uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców.

Jawność postępowania pozwala na weryfikację i ocenę działań podmiotów zamawiających oraz gwarantuje konkurującym z sobą wykonawcom możliwość pozyskania wiedzy niezbędnej do realnego korzystania ze środków ochrony prawnej.

W wyroku z dnia 3 stycznia 2017 r., KIO 2395/16, Krajowa Izba Odwoławcza nie podzieliła poglądu zamawiającego i uznała, że „odwołujący, który złożył ofertę z ceną wyższą niż kwota przeznaczoną przez zamawiającego na sfinansowanie zamówienia spełnia przesłanki wskazane w art. 179 ust. 1 ustawy Pzp. Po pierwsze, materialnoprawne przesłanki dopuszczalności odwołania wynikające z przywołanego przepisu powinny być rozważane w związku z zarzutami podniesionymi w odwołaniu.

Przepraszamy, ale ten artykuł jest już niedostępny