Zdaniem Odwołującego, wykonawca nie spełniał wymogów określonych w art. 118 ust. 2 ustawy Pzp. Zgodnie z tym przepisem, w odniesieniu do warunków dotyczących wykształcenia, kwalifikacji zawodowych lub doświadczenia wykonawcy mogą polegać na zdolnościach podmiotów udostępniających zasoby, jeśli podmioty te wykonają roboty budowlane lub usługi, do realizacji których te zdolności są wymagane.
Z przepisu art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy Pzp wynika, że przepisów ustawy nie stosuje się do udzielania zamówień klasycznych oraz organizowania konkursów, których wartość jest mniejsza niż kwota 170.000 złotych, przez zamawiających publicznych (przepisy ustawy Pzp stosuje się do udzielania zamówień klasycznych oraz organizowania konkursów, których wartość jest równa lub przekracza kwotę 170.000 złotych, przez zamawiających publicznych).
Kara umowna stanowi z góry ryczałtowo określony surogat odszkodowania należnego wierzycielowi od dłużnika z tytułu odpowiedzialności za niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązania, pełni więc przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Na gruncie Pzp kara umowna ma stanowić zaporę dla dokonywania naruszeń, a skuteczną barierą będzie wtedy, kiedy jej dolegliwość będzie miała znaczenie, w sensie finansowym, dla wykonawcy. Dokonując oceny wysokości kary umownej sąd może brać również pod rozwagę zakres i czas trwania naruszenia przez dłużnika zobowiązań umownych ora wagę tych naruszeń.
W wyroku z 13 kwietnia 2023 r., KIO 888/23, Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że nie może być uznana za prawidłową czynność zamawiającego polegająca na odrzuceniu oferty wykonawcy, która to oferta została sporządzona w umożliwiający jej otwarcie w terminie otwarcia ofert i zapoznanie się z treścią. W ocenie Krajowej Izby Odwoławczej przepis art. 226 ust.
Zapraszam na darmowe webinarium o ważnych problemach dotyczących badania ofert w zamówieniach o wartości mniejszej niż 170 000 złotych oraz trybie podstawowym i przetargu nieograniczonym, które odbędzie się w dniu 7 maja 2026 r. w godzinach od 10:00 do 11:00.
Podczas bezpłatnego webinarium dowiesz się między innymi o:
Zamawiający ustanowił karę za: „każdą ujawnioną realizację przedmiotu zamówienia niezgodnie z zapisami umowy.” co może prowadzić do naliczania kar umownych za każde najdrobniejsze naruszenie, a w konsekwencji czynić tą karę rażąco wygórowaną, niewspółmierną do rozmiarów faktycznej szkody. Kara umowna powinna precyzować naruszenie, a jej wysokość musi być proporcjonalna do stopnia tego naruszenia. Niewątpliwie, zakwestionowana przez Odwołującego kara umowna nie spełnia tych wymogów i może powodować nieadekwatność sankcji i rażącą dysproporcję do wagi i skutków danego naruszenia.
Przepisy art. 126 ust. 3 i art. 274 ust. 3 ustawy Pzp pozwalają wprawdzie na wezwanie wykonawcy lub wykonawców do złożenia wszystkich lub niektórych podmiotowych środków dowodowych aktualnych na dzień ich złożenia, jednakże celem ustawodawcy nie było, aby przepisy te interpretować w taki sposób, iż w każdej sytuacji możliwe jest wielokrotne wzywanie wykonawcy do złożenia podmiotowych środków dowodowych.
Zamawiający odrzucił ofertę Odwołującego na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy Pzp. W informacji o unieważnieniu Zamawiający wskazał, że w sporządzonym przez Odwołującego przedmiotowym środku dowodowym, znalazł się również szczegółowy opis dwóch rodzajów kas z parametrami wymienionymi w kilkunastu punktach, natomiast brak odniesienia do funkcjonalności, co do której Zamawiający powziął wątpliwości, jest w jego ocenie, ewidentnym niedopatrzeniem Wykonawcy, nie wpisującym się swoim charakterem w zakres przesłanki uzupełnienia przedmiotowego środka dowodowego, o której mowa w art.
Zgodnie z treścią art. 455 ust.
Okolicznością bezsporną był fakt, iż zamawiający w treści SWZ zobowiązał wykonawców do złożenia dwóch rodzajów formularza ofertowego. Jeden formularz miał być złożony poprzez jego wypełnienie za pośrednictwem platformy tzw. „formularz interaktywny”. Drugi z formularzy ofertowych opisany jako załącznik nr 1do SWZ tzw. „formularz drukowany”.
Przepisy ustawy Pzp, uprawniając zamawiającego do dopuszczenia uzupełniania przedmiotowych środków dowodowych, nie rozstrzygają kwestii daty, w jakiej takie dokumenty powinny być aktualne (odmiennie niż ma to miejsce w odniesieniu do podmiotowych środków dowodowych - art. 128 ust. 2 ustawy Pzp). Brak jednoznacznej regulacji w tym zakresie może powodować wątpliwości interpretacyjne. Wątpliwości tych nie powinno się jednak rozstrzygać w sposób nieuwzględniający zasad udzielania zamówień publicznych, a polegający na wyinterpretowaniu niewyrażonej w ustawie podstawy do odrzucenia oferty.
Zamawiający może wprowadzić do umowy dodatkowe dostawy (zwiększyć wielkość dostawy) na podstawie między innymi przepisów art. 454 ust. 2 pkt 3, art. 455 ust. 1 pkt 1 i 3 oraz ust. 2 ustawy Pzp.
W wyroku z dnia 24 sierpnia 2022 r., KIO 2092/22 Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że na podstawie art. 253 ust. 1 ustawy Pzp zamawiający może zawiadomić wykonawców, którzy złożyli oferty, o wykonawcy lub wykonawcach, których oferty odrzucono, niezwłocznie po odrzuceniu oferty, a nie w zawiadomieniu o wyborze najkorzystniejszej oferty. Krajowa Izba Odwoławcza nie podzieliła takiej interpretacji art. 253 ust.
Zgodnie z art. 99 ust. 4 ustawy Pzp przedmiotu zamówienia nie można opisywać w sposób, który mógłby utrudniać uczciwą konkurencję, w szczególności przez wskazanie znaków towarowych, patentów lub pochodzenia, źródła lub szczególnego procesu, który charakteryzuje produkty lub usługi dostarczane przez konkretnego wykonawcę, jeżeli mogłoby to doprowadzić do uprzywilejowania lub wyeliminowania niektórych wykonawców lub produktów.
Kryteria oceny ofert z uwzględnieniem oceny doświadczenia osób skierowanych do realizacji dostaw, usług i robót budowlanych, to temat kolejnego webinarium z cyklu Klinika Prawa Zamówień Publicznych, które odbędzie się w dniu 22 kwietnia 2026 r. w godzinach od 10:00 do 11:00.
Tematem webinarium będzie: