Zamawiający odrzucił ofertę Odwołującego na podstawie art. 226 ust. 1 pkt 14 ustawy Pzp, ponieważ Odwołujący wniósł wadium w formie gwarancji ubezpieczeniowej, w której gwarant wskazał okoliczności skutkujące wypłatą kwoty gwarantowanej poprzez przywołanie przepisu art. 98 ust. 5 ustawy Pzp, podczas gdy zostały one określone w art. 98 ust. 6 ustawy Pzp.
Jeżeli zaoferowana cena lub koszt, lub ich istotne części składowe, wydają się rażąco niskie w stosunku do przedmiotu zamówienia lub budzą wątpliwości zamawiającego co do możliwości wykonania przedmiotu zamówienia zgodnie z wymaganiami określonymi w dokumentach zamówienia lub wynikającymi z odrębnych przepisów, zamawiający żąda od wykonawcy wyjaśnień, w tym złożenia dowodów w zakresie wyliczenia ceny lub kosztu, lub ich istotnych części składowych (art. 224 ust. 1 Pzp). Celem art. 224 ust.
Jak trafnie podkreślono w wyroku z dnia 7 lutego 2024 r., KIO 146/24 dopuszczalna na gruncie ustawy Pzp jest sytuacja, w której wyjaśnienia rażąco niskiej ceny zawierają omyłki. Wskazać należy, że często takie omyłki występują w samych ofertach, a jednak ustawa Pzp wprowadza możliwość ich poprawiania np. w sytuacji, gdy nie powodują istotnych zmian w treści oferty (art. 223 ust. 2 pkt 3 ustawy Pzp). Złożenie wyjaśnień ceny jest jednak tym trudniejsze, że często jest ograniczone krótkimi terminami narzucanymi przez zamawiających. Ryzyko popełnienia błędu jest więc realne.
Podkreślić należy, że przedmiot oferty (tj. przedmiot świadczenia) nie może podlegać zmianie ponieważ stanowi merytoryczną treść oferty, tj. treść zobowiązania wykonawcy względem zamawiającego. Zobowiązanie to spełniać musi warunki zamówienia m.in. co do zakresu, ilości, jakości warunków realizacji i innych elementów istotnych dla wykonania zamówienia a wskazanych w dokumentach zamówienia.
W przepisie art. 91 ust. 2 ustawy Pzp ustawodawca nałożył na zamawiającego obowiązek wskazania w dokumentach zamówienia powodów niedokonania podziału zamówienia na części. Zamawiający obowiązany jest zbadać, czy jego decyzja o niedokonaniu podziału zamówienia na części narusza zasadę zachowania uczciwej konkurencji. Decyzja o niedokonaniu podziału zamówienia na części nie jest więc decyzją autonomiczną zamawiającego.
Na podstawie art. 455 ust. 1 pkt 4 ustawy Pzp dopuszczalna jest zmiana umowy bez przeprowadzenia nowego postępowania o udzielenie zamówienia, jeżeli konieczność zmiany umowy spowodowana jest okolicznościami, których zamawiający, działając z należytą starannością, nie mógł przewidzieć, o ile zmiana nie modyfikuje ogólnego charakteru umowy a wzrost ceny spowodowany każdą kolejną zmianą nie przekracza 50% wartości pierwotnej umowy.
Zamawiający przed udzieleniem zamówienia uznał, że umowa musi zostać zmieniona i uszczegółowiona o ważne postanowienia, których nie zawierał projekt umowy, będący załącznikiem do SWZ. Projekt umowy nie zawierał wskazania łącznej maksymalnej wysokość kar umownych, których mogą dochodzić strony, oraz określonych w art. 439 ust. 2 ustawy Pzp zasad wprowadzania zmian wysokości wynagrodzenia należnego wykonawcy w przypadku zmiany ceny materiałów lub kosztów związanych z realizacją zamówienia.
W odpowiedzi na interpelację poselską nr 15564 w sprawie zmiany ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, dotyczącą problem masowego wpływu wniosków o udostępnienie informacji publicznej przesyłanych pocztą elektroniczną, które nie zawierają żadnych danych identyfikujących wnioskodawcę ani podpisu, Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i Administracji udzieliło następującej odpowiedzi:
W uchwale z dnia 26 kwietnia 2022 r., KIO/KU 15/22, Krajowa Izba Odwoławcza uznała, że nie zachodziły podstawy do przypisania zamawiającemu naruszenia art 124 ust. 1 ustawy Pzp w związku z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 23 grudnia 2020 r.
Zamawiający ustanowił karę za: „każdą ujawnioną realizację przedmiotu zamówienia niezgodnie z zapisami umowy.” co może prowadzić do naliczania kar umownych za każde najdrobniejsze naruszenie, a w konsekwencji czynić tą karę rażąco wygórowaną, niewspółmierną do rozmiarów faktycznej szkody. Kara umowna powinna precyzować naruszenie, a jej wysokość musi być proporcjonalna do stopnia tego naruszenia. Niewątpliwie, zakwestionowana przez Odwołującego kara umowna nie spełnia tych wymogów i może powodować nieadekwatność sankcji i rażącą dysproporcję do wagi i skutków danego naruszenia.
Kara umowna to narzędzie, które ma zabezpieczać interesy zamawiającego, pełni ona różne funkcje, w tym prewencyjno-represyjną, której celem jest dyscyplinowanie wykonawcy do należytego wykonania umowy o udzielenie zamówienia publicznego.
Jednocześnie kara umowna pełni funkcję kompensacyjną - kara umowna stanowi surogat odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania.
Jak słusznie wskazano w wyroku Krajowej izby Odwoławczej z 7 października 2013 r. (sygn. akt KIO 2184/13) „W uzasadnieniu projektu ww. ustawy Prawo pocztowe (nr druku 801) zostało wskazane m.in., że: „III dyrektywa kończy, rozpoczęty w 1997 r. w krajach członkowskich UE, proces stopniowej liberalizacji rynku usług pocztowych i określa zasady funkcjonowania rynku pocztowego po jego pełnym otwarciu na konkurencję tj.
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 226 ust. 1 pkt 5 ustawy Pzp zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli jej treść jest niezgodna z warunkami zamówienia.
Warunki zamówienia to warunki, które dotyczą zamówienia lub postępowania o udzielenie zamówienia, wynikające w szczególności z opisu przedmiotu zamówienia, wymagań związanych z realizacją zamówienia, kryteriów oceny ofert, wymagań proceduralnych lub projektowanych postanowień umowy w sprawie zamówienia publicznego (art. 7 pkt 29 ustawy Pzp).
Instytucja przewidziana w art. 223 ust. 2 ustawy Pzp służy udzieleniu zamówienia wykonawcy, który złożył ofertę najkorzystniejszą i ma eliminować sytuacje, w których z powodu nieistotnych omyłek czy niezamierzonych opuszczeń, odrzucane byłyby oferty gwarantujące realizacją zamówienia zgodnie z SWZ (vide: wyrok Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 29 stycznia 2010 r., XII GA 429/09 oraz wyrok z dnia 5 stycznia 2012 r., KIO 2743/11).
Z dokumentów zamówienia bezspornie wynikało, iż ustalenie i określenie właściwej stawki podatku VAT spoczywało na wykonawcach składających ofertę, a ponadto to na zamawiającym ciążył obowiązek weryfikacji czy w złożonych ofertach zastosowane stawki podatku VAT, są prawidłowe. Zamawiający tych obowiązków zaniechał, czym naruszył wymienione wyżej przepisy ustawy Pzp, ale też zasady wyrażone w art. 16 ustawy Pzp tj. równego traktowania wykonawców i uczciwej konkurencji.