Skład orzekający Krajowej Izby Odwoławczej podzielił utrwalony w doktrynie i orzecznictwie pogląd, że zarówno treść SIWZ, jak i treść oferty stanowią merytoryczne postanowienia oświadczeń woli odpowiednio: zamawiającego, który w szczególności przez opis przedmiotu zamówienia precyzuje, jakiego świadczenia oczekuje po zawarciu umowy w sprawie zamówienia publicznego, oraz wykonawcy, który zobowiązuje się do wykonania tego świadczenia w razie wyboru złożonej przez niego oferty jako najkorzystniejszej.

(…) termin wyznaczony na udzielenie wyjaśnień zgodnie z art. 90 ust. 1 ustawy Pzp powinien być realny, który w toku normalnych czynności umożliwiałby przeciętnemu wykonawcy przygotować rzetelne wyjaśnienia wszystkich okoliczności, mających wpływ na wysokość zaoferowanej przez niego ceny, a następnie przekazać je we właściwej formie, treści i terminie.

W wyroku z dnia 5 października 2009 r., KIO/UZP 1324/09, Krajowa Izba Odwoławcza, odnosząc się do braku wyceny pozycji w kosztorysie ofertowym, stwierdziła, że: „Wbrew twierdzeniom odwołującego się, brak wyceny spornej poz. 199, ani późniejsze podanie wartości jednostkowej oraz wartości prac netto w kwocie 0 zł nie stanowią o niemożności realizacji zamówienia zgodnie z wymaganiami SIWZ. 

Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że zasadny jest zarzut naruszenia art. 92 ust.

Zamawiający na podstawie przepisu art. 26 ust. 3a ustawy Pzp, wezwał odwołującego do złożenia ważnego na dzień składania ofert pełnomocnictwa udzielonego przez drugiego z wykonawców wspólnie ubiegających się o udzielenie zamówienia, wyznaczając odwołującemu termin na uzupełnienie do dnia 11 lutego 2020 r. 

W wyroku z dnia 24 listopada 2017 r., KIO 2379/17, Krajowa Izba Odwoławcza zwróciła uwagę, że w ocenianym postępowaniu nie zaistniała sytuacja obligująca Zamawiającego do żądania od Przystępującego wyjaśnień i dowodów na potwierdzenie rzeczywistych możliwości wykonania zamówienia za cenę zaoferowaną wobec porównania tej ceny z wartością szacunkową zamówienia powiększoną o należny podatek od towarów  i usług lub średnią arytmetyczną cen złożonych obydwu ofert.

W wyroku z dnia 17 października 2014 r., KIO 2047/14, Krajowa Izba Odwoławcza stwierdziła, że „(…) racjonalny system prawny zawierający szczegółowe regulacje dotyczące wymaganych dokumentów dla potwierdzenia warunków udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego musi określać expressis verbis, w jakich okolicznościach zdolność kredytowa wykonawcy nie będzie uwzględniana przy ocenie jego zdolności finansowej.

Zamawiający dokonał zmiany treści specyfikacji istotnych warunków zamówiwnia i ogłoszenia o zamówieniu poprzez obniżenie wymaganej zdolności kredytowej do 50.000.000 zł oraz usunięcie wymogu  wykazania zdolności kredytowej w postaci uzyskania pożyczki celowej lub kredytu celowego.

Odwołujący podtrzymał jednak zarzut z odwołania, gdyż zmiana treści specyfikacji istotnych warunków zamówiwnia i ogłoszenia o zamówieniu nie obejmowała warunku ograniczenia możliwości wykazania dysponowania zdolnością kredytową w jednym banku.

Wykonawca wezwany do złożenia wyjaśnień ma obowiązek podać okoliczności uzasadniające zaoferowaną cenę niższą w stosunku do przedmiotu zamówienia, do których odnosi się wezwanie zamawiającego. 

Wykonawca, który składa wyjaśnienia w zakresie rażąco niskiej ceny powinien wskazać, co spowodowało obniżenie ceny, jak również to, w jakim stopniu wskazany czynnik wpłynął na jej obniżenie. 

Zgodnie z art. 46 ust. 4a ustawy Pzp zamawiający zatrzymuje wadium wraz z odsetkami, jeżeli wykonawca w odpowiedzi na wezwanie, o którym mowa w art. 26 ust. 3 i 3a ustawy Pzp, z przyczyn leżących po jego stronie, nie złożył oświadczeń lub dokumentów potwierdzających okoliczności, o których mowa w art. 25 ust. 1 ustawy Pzp, oświadczenia, o którym mowa w art. 25a ust. 1 ustawy Pzp, pełnomocnictw lub nie wyraził zgody na poprawienie omyłki, o której mowa w art. 87 ust. 2 pkt 3 ustawy Pzp, co spowodowało brak możliwości wybrania oferty złożonej przez wykonawcę jako najkorzystniejszej.

Użyte w art. 90 ust. 1 ustawy Pzp sformułowanie „budzą wątpliwości” wskazuje na wrażenie zamawiającego charakteryzujące się dużym stopniem subiektywności. Przepisy ustawy Pzp w tym zakresie nie wskazują żadnych przesłanek uzasadniających konieczność wezwania wykonawcy do złożenia wyjaśnień. Zamawiający może powziąć wątpliwości w oparciu o szereg czynników, w tym doświadczenie nabyte przy udzielaniu tego rodzaju usług, znajomość cen obowiązujących na rynku, ceny innych ofert złożonych w postępowaniu itp. 

Warunkiem wezwania wykonawcy na podstawie art. 90 ust. 1 ustawy Pzp jest powzięcie przez zamawiającego w toku badania ofert wątpliwości co do realności zaoferowanej ceny, kosztu lub istotnej części składowej. 

Odmiennie natomiast sytuacja przedstawia się na gruncie art. 90 ust. 1a ustawy Pzp, którego zaniechanie zastosowania przez zamawiającego, w przypadku wystąpienia określonych w nim przesłanek, może stanowić podstawę do formułowania zarzutu. 

Zgodnie z przepisem art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp zamawiający odrzuca ofertę, jeżeli zawiera błędy w obliczeniu ceny.

W wyroku z dnia 8 lipca 2019 r., KIO 1046/19  KIO 1065/19, Krajowa Izba Odwoławcza rozstrzygała, czy nieprawidłowe określenie stawki podatku VAT w formularzu ofertowym stanowi błąd w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 6 ustawy Pzp, skutkujący koniecznością odrzucenia oferty.

Odwołujący podkreślił, iż dla porównania ofert w postępowaniu o zamówienie publiczne zamawiający powinien brać pod uwagę całkowitą kwotę wydatkowanych przez siebie środków publicznych, a zatem kwotę, jaką będzie musiał zapłacić z tytułu realizacji zamówienia, a więc zawierającą także podatek od towarów i usług. Dlatego też niezbędne jest wskazanie przez wykonawcę stawki podatku VAT, jaki zamawiający będzie płacił. Taką cenę zamawiający powinien przyjąć na potrzeby oceny i porównania ofert.

Rzeczywiście istnieje bowiem ustalona praktyka, zgodnie z którą w przypadku, gdy wykonawca powołuje się na dysponowanie osobami, których nie zatrudnia na umowę o pracę w rozumieniu nadanym przez ustawę - Kodeks pracy, w szczególności jej art. 22 § 1 i art. 29, lecz w podobny sposób, ale na innej podstawie prawnej, czyli np. umowę zlecenia lub „samozatrudnienie” osoby prowadzącej działalność gospodarczą (co jest częste w przypadku osób pełniących samodzielne funkcje techniczne w budownictwie), traktuje się te osoby analogicznie jak osoby zatrudnione na umowę o pracę.